Pamiątkowy medal wybity z okazji jubileuszu 30. lecia 7. Szpitala Marynarki Wojennej Gdańsk-Oliwa, 1945-1975 (po reaktywacji)
Historia 7. Szpitala Marynarki Wojennej zaczyna się w latach 30. XX wieku. W tym okresie Marynarka Wojenna przechodziła swój renesans, co wiązało się z ogromnym zapotrzebowaniem na stacjonarną placówkę medyczną. 1 maja 1932 roku na Oksywiu powstał pierwszy w historii jednostki bardzo dobrze wyposażony 100 łóżkowy Szpital Morski, z oddziałem chirurgicznym, chorób wewnętrznych z pododdziałem chorób zakaźnych i położniczo – ginekologicznym.
W 1939 r., po wybuchu II wojny światowej, placówka funkcjonowała jako Szpital Polowy. Jego ponowna reaktywacja to rok 1945. Mocą rozkazu Dowódcy Marynarki Wojennej powstał Garnizonowy Szpital Marynarki Wojennej w Gdyni przy ul. Morskiej. Po dwóch latach działalności, z powodów administracyjnych, ponownie został przeniesiony do budynków na Oksywiu. Kolejna i ostateczna przeprowadzka Szpitala miała miejsce w 1949 roku z Oksywia do Gdańska – Oliwy (ul. Polanki 117). Tutaj na bazie budynku byłego sanatorium lotników niemieckich i urokliwego Dworu V zwanego „Jutrzenką” powstała docelowa stacjonarna jednostka medyczna Marynarki Wojennej.
Pierwsze prace budowlane rozpoczęły się w 1952 roku, natomiast pierwsze nowe pawilony oddano do użytku w lipcu 1954 roku. W 1953 r. rozkazem zmieniono nazwę placówki na „7 Szpital Marynarki Wojennej„. Pacjentami jednostki byli żołnierze marynarki, wojsk lądowych i sił powietrznych rejonu Trójmiasta. Na specjalne pozwolenie Szefa Oddziału Służby Zdrowia MW leczono pacjentów cywilnych.
Ogromny przełom i wkład szpitala w tzw. lecznictwo powszechne nastąpił w 1973 r., kiedy na wniosek władz wojewódzkich i rozkaz dowódcy MW, jednostka włączyła się w harmonogram ostro-dyżurowy Trójmiasta. Placówka rozwijała się nie tylko na polu medycznym, ale i naukowo badawczym. Powstało Koło Naukowe Lekarzy i Farmaceutów, wprowadzono tzw. posiedzenia referatowe w grupie chirurgicznej i internistycznej, organizowano szkolenia wojskowo-medyczne dla całego personelu.
W latach 70-tych na oddziale neurologii z inicjatywy dr Teresińskiego po raz pierwszy w Polsce podjęto próbę terapii stwardnienia rozsianego w komorze dekompresyjnej hiperbarią tlenową.
W roku 1992 chirurdzy ze Szpitala Marynarki Wojennej, jako jeden z nielicznych ośrodków w kraju, wykonali operację laparoskopowego usunięcia pęcherzyka żółciowego. Przez kolejne lata na bloku operacyjnym odbywały się szkolenia w zakresie laparoskopii.
