Medal wydany przez Towarzystwo Internist\u00f3w Polskich maj\u0105cy na celu upami\u0119tnienie wybitnych lekarzy.<\/p>\n\n\n\n
awers: w centralnej cz\u0119\u015bci : 1909 SOCIETAS MEDICINAE INTERNAE POLONA; dooko\u0142a 7 portret\u00f3w: <\/p>\n\n\n\n
Maciej z Miechowa (1457 – 1523)<\/strong> – lekarz, historyk, geograf, alchemik, rajca miasta Krakowa. Lekarz nadworny Zygmunta I Starego; najs\u0142ynniejszy astronom krakowski. Medycyn\u0119 studiowa\u0142 prawdopodobnie w Bolonii. Profesor Akademii Krakowskiej, kt\u00f3rej by\u0142 dziekanem, potem rektorem (1501-1519). Autor pierwsze polskiej drukowanej ksi\u0105\u017cki medycznej „O epidemii d\u017cumy” (1508 r.). Znany z dzia\u0142alno\u015bci charytatywnej, fundator szpitali i szk\u00f3\u0142 oraz II katedry medycyny w Akademii Krakowskiej (1502r.). Pochowany w Katedrze Wawelskiej.<\/p>\n\n\n\n J\u00f3zef Stru\u015b (1510 – 1568)<\/strong> – humanista, t\u0142umacz, nadworny lekarz Zygmunta Starego i Zygmunta Augusta, dwukrotny burmistrz Poznania w latach 1557-1559, naukowiec ws\u0142awiony badaniami t\u0119tna. Antoni Gluzi\u0144ski (1856-1935) \u2013<\/strong> polski lekarz internista, patolog, klinicysta i nauczyciel. Profesor nadzwyczajny patologii og\u00f3lnej na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim. Po stworzeniu Wydzia\u0142u Lekarskiego Uniwersytetu Lwowskiego w 1897 obj\u0105\u0142 tam posad\u0119 z poleceniem zorganizowania tam\u017ce kliniki. <\/sup>Profesor zwyczajny chor\u00f3b wewn\u0119trznych na Uniwersytecie Lwowskim. <\/sup>W latach 1905-1906 by\u0142 rektorem Uniwersytetu Lwowskiego. Po przeniesieniu do Warszawy zosta\u0142 szefem katedry Uniwersytetu Warszawskiego, kierownikiem Kliniki Chor\u00f3b Wewn\u0119trznych (do 1931 r.) oraz dziekanem Wydzia\u0142u Lekarskiego. Antoni Gluzi\u0144ski jest autorem prac o fizjologii, patologii i diagnostyce przewodu pokarmowego. Za spraw\u0105 jego organizacji kliniki, osi\u0105gni\u0119\u0107 naukowych i w kszta\u0142ceniu medyk\u00f3w powsta\u0142o okre\u015blenie \u201eszko\u0142y Gluzi\u0144skiego\u201d. Jest tak\u017ce jednym z za\u0142o\u017cycieli Towarzystwa Internist\u00f3w Polskich oraz Towarzystwa Walki z Gru\u017alic\u0105. Jest tw\u00f3rc\u0105 stosowanej przez p\u00f3\u0142 wieku w ca\u0142ej Europie metody wczesnego rozpoznawania raka \u017co\u0142\u0105dka. Organizator pierwszej polskiej przychodni przeciwgru\u017aliczej. By\u0142 czynnym cz\u0142onkiem rzeczywistym Polskiej Akademii Umiej\u0119tno\u015bci. <\/sup>Honorowy cz\u0142onek wielu towarzystw lekarskich (Praga, Zagrzeb, Belgrad, Krak\u00f3w, Lw\u00f3w, Warszawa, Pozna\u0144, Wino, Katowice, w praktyce niemal wszystkich towarzystw polskich). Doktor honoris causa<\/em> Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie; pierwszy honorowy prezes Zwi\u0105zku Lekarzy S\u0142owia\u0144skich; <\/sup>prezes sekcji balneolekarskiej Krajowego Zwi\u0105zku Zdrojowisk i Uzdrowisk we Lwowie.<\/p>\n\n\n\n Witold Or\u0142owski (1874 – 1966)<\/strong> – lekarz internista. Studiowa\u0142 medycyn\u0119 na Wojskowej Akademii Medycznej w Petersburgu. Doktorat z medycyny uzyska\u0142 w 1900 r., a trzyna\u015bcie lat p\u00f3\u017aniej tytu\u0142 profesora zwyczajnego Uniwersytetu w Kazaniu. W roku 1920 powo\u0142any zosta\u0142 na katedr\u0119 medycyny wewn\u0119trznej Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego, gdzie wyk\u0142ada\u0142 do 1925, po czym przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Warszawy, gdzie by\u0142 dyrektorem II Kliniki Wewn\u0119trznej. Walery Jaworski (1849 – 1924)<\/strong> – lekarz, profesor, jeden z pionier\u00f3w polskiej gastrologii. Absolwent wydzia\u0142u lekarskiego Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie; profesor zwyczajny od 1895 r. Pionier radiologii – w 1896 r. zorganizowa\u0142 i kierowa\u0142 pierwsz\u0105 w Krakowie uniwersyteck\u0105 pracowni\u0105 rentgenowsk\u0105, w kt\u00f3rej wykona\u0142 pierwsze na \u015bwiecie badania radiologiczne \u017co\u0142\u0105dka z kontrastem (dwutlenek w\u0119gla). W latach 1906-1919 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika Katedry Chor\u00f3b Wewn\u0119trznych oraz dyrektora Kliniki Lekarskiej. W 1920 przeszed\u0142 na emerytur\u0119. W uznaniu zas\u0142ug dla rozwoju medycyny i nauki w Polsce otrzyma\u0142 w 1921 roku tytu\u0142 honorowego profesora UJ. Zajmowa\u0142 si\u0119 kwestiami trawienia, mechanizmem i chemizmem czynno\u015bci \u017co\u0142\u0105dka. W opublikowany w 1899 r. Podr\u0119czniku chor\u00f3b \u017co\u0142\u0105dka<\/em> opisa\u0142 bakterie Helicobacter pylori<\/em>, sugeruj\u0105c, \u017ce mog\u0105 one powodowa\u0107 choroby uk\u0142adu trawienia. Poniewa\u017c ksi\u0105\u017cka ukaza\u0142a si\u0119 tylko w j\u0119zyku polskim, a Jaworskiemu nie uda\u0142o si\u0119 wyhodowa\u0107 tych bakterii w warunkach laboratoryjnych, jego odkrycie przesz\u0142o bez echa. W 2005 r. za ich ponowne odkrycie i potwierdzenie tej tezy prof. Jaworskiego – Robin Warren i Barry Marshall zostali uhonorowani Nagrod\u0105 Nobla. Prof. Walery Jaworski w 1900 r. za\u0142o\u017cy\u0142 w Krakowie pierwsze w Polsce Muzeum Historii Medycyny. nazwano tzw. objaw Jaworskiego, kt\u00f3ry ma znaczenie w rozpoznaniu zapalenia wyrostka robaczkowego.<\/p>\n\n\n\n Tytus Cha\u0142ubi\u0144ski (1890 – 1889)<\/strong> – lekarz, profesor patologii, botanik (briolog), dzia\u0142acz spo\u0142eczny i polityczny, filantrop, wyk\u0142adowca akademicki, filozof medycyny, taternik i mi\u0142o\u015bnik przyrody, powstaniec w\u0119gierski, pisarz. Jako pierwszy lekarz pochodzenia polskiego zdoby\u0142 mi\u0119dzynarodow\u0105 s\u0142aw\u0119 i powa\u017canie; uznawany za najwybitniejszego Polaka drugiej po\u0142owy XIX w. Wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rca Towarzystwa Tatrza\u0144skiego; prekursor polskiego klimatolecznictwa. Dzi\u0119ki jego staraniom Zakopane zyska\u0142o pod koniec XIX wieku status stacji klimatycznej jako kurort wspomagaj\u0105cy leczenie chor\u00f3b p\u0142ucnych. Medycyn\u0119 studiowa\u0142 w latach na Akademii Medyko-Chirurgicznej w Wilnie, p\u00f3\u017aniej na Uniwersytecie Dorpackim i na Uniwersytecie Juliusza i Maksymiliana w W\u00fcrzburgu, gdzie uzyska\u0142 dyplom lekarza. Od roku 1845 mieszka\u0142 w Warszawie, gdzie rozpocz\u0105\u0142 praktyk\u0119 lekarsk\u0105 w Szpitalu Ewangelickim. Prowadzi\u0142 tak\u017ce praktyk\u0119 prywatn\u0105, ciesz\u0105c\u0105 si\u0119 ogromn\u0105 popularno\u015bci\u0105. W 1856 roku zosta\u0142 ordynatorem w Szpitalu Dzieci\u0105tka Jezus \u2013 najwi\u0119kszym w Warszawie. Z\u0142o\u017cywszy wymagane egzaminy, w roku 1846 Tytus Cha\u0142ubi\u0144ski podj\u0105\u0142 prac\u0119 lekarsk\u0105 w Warszawie, przyjmuj\u0105c chorych we w\u0142asnym gabinecie oraz w Szpitalu Ewangelickim. Szybko sta\u0142 si\u0119 s\u0142awnym lekarzem, zar\u00f3wno dzi\u0119ki swojemu talentowi (zw\u0142aszcza w dziedzinie diagnostyki), jak i ch\u0119ci do bezinteresownego wspierania potrzebuj\u0105cych. Poniewa\u017c wystarcza\u0142y mu dochody z prywatnej praktyki, ca\u0142\u0105 pensj\u0119 szpitaln\u0105 przeznacza\u0142 na potrzeby chorych. Bra\u0142 intensywny udzia\u0142 w pracach Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego, wyg\u0142aszaj\u0105c odczyty i dyskutuj\u0105c nad nowymi teoriami. Dowodzi\u0142 przydatno\u015bci w medycynie patomorfologii, b\u0119d\u0105cej w\u00f3wczas bardzo nowoczesn\u0105 nauk\u0105, a tak\u017ce bada\u0144 fizykalnych; zach\u0119ca\u0142 do wstrzemi\u0119\u017aliwo\u015bci w jedzeniu i rezygnacji z u\u017cywania lekarstw, kt\u00f3rych skuteczno\u015b\u0107 nie jest dowiedziona; sprzeciwia\u0142 si\u0119 stosowaniu opioid\u00f3w z wyj\u0105tkiem stan\u00f3w terminalnych. Poleca\u0142 wywo\u0142ywanie wymiot\u00f3w \u017c\u00f3\u0142ciowych we wczesnej fazie przebiegu cholery; cho\u0107 obecnie metoda ta jest uwa\u017cana za bezpodstawn\u0105, osi\u0105ga\u0142 z ni\u0105 wyj\u0105tkowo dobre w swoich czasach rezultaty kliniczne. <\/p>\n\n\n\n Jan Jonston (1603 – 1675)<\/strong> – przyrodoznawca, historyk, filozof, pedagog, lekarz, pisarz medyczny i przyrodniczy; swoje prace publikowa\u0142 jako Joannes Jonstonus. Europejsk\u0105 rang\u0119 naukow\u0105 zyska\u0142 jako autor prac z dziedziny historii naturalnej , a jego dzie\u0142a by\u0142y t\u0142umaczone i wielokrotnie wznawiane. W 1632, wkr\u00f3tce zosta\u0142 lekarzem nadwornym wojewodzica Bogus\u0142awa Leszczy\u0144skiego oraz lekarzem miejskim miasta Leszna. W tym samym roku uzyska\u0142 doktorat z medycyny na Uniwersytecie w Lejdzie i Cambridge. Jonston stworzy\u0142 wybitne dzie\u0142a typu encyklopedycznego. Zg\u0142\u0119bia\u0142 filozofi\u0119, teologi\u0119 oraz nauki przyrodnicze \u2013 szczeg\u00f3lne zas\u0142ugi ma w dziedzinie entomologii, botaniki i ornitologii.<\/p>\n\n\n\n rewers: w cz\u0119\u015bci centralnej otwarta ksi\u0119ga na lasce Eskulapa i terminy medyczne: PULMO, COR, HEPAR, REN, LIEN, PANCREAS, VETRICULUS, SANGUIS, COLON (t\u0142.: p\u0142uca, serce, w\u0105troba, nerki, zastawka, trzustka, komora, krew, okr\u0119\u017cnica<\/em>); na kraw\u0119dzi: TOWARZYSTWO INTERNIST\u00d3W POLSKICH<\/p>\n\n\n\n sygnatura: Edward Gorol<\/p>\n\n\n\nngg_shortcode_0_placeholder\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Medal wydany przez Towarzystwo Internist\u00f3w Polskich maj\u0105cy na celu upami\u0119tnienie wybitnych lekarzy. awers: w centralnej cz\u0119\u015bci : 1909 SOCIETAS MEDICINAE INTERNAE POLONA; dooko\u0142a 7 portret\u00f3w: Maciej z Miechowa (1457 – 1523) – lekarz, historyk, geograf, alchemik, rajca miasta Krakowa. Lekarz nadworny Zygmunta I Starego; najs\u0142ynniejszy astronom krakowski. Medycyn\u0119 studiowa\u0142 prawdopodobnie w Bolonii. Profesor Akademii Krakowskiej, […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":2149,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"ngg_post_thumbnail":687,"footnotes":""},"categories":[5,4,87],"tags":[],"class_list":["post-2144","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-medale-plakiety","category-pamiatkowe-medale","category-towarzystwalekarskie"],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/odh.izba-lekarska.org.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2144","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/odh.izba-lekarska.org.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/odh.izba-lekarska.org.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/odh.izba-lekarska.org.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/odh.izba-lekarska.org.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=2144"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/odh.izba-lekarska.org.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2144\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2177,"href":"https:\/\/odh.izba-lekarska.org.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2144\/revisions\/2177"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/odh.izba-lekarska.org.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/2149"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/odh.izba-lekarska.org.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=2144"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/odh.izba-lekarska.org.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=2144"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/odh.izba-lekarska.org.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=2144"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
W latach 1525-1529 odby\u0142 studia lekarskie na Akademii Krakowskiej. Po uzyskaniu tytu\u0142u baka\u0142arza wr\u00f3ci\u0142 na kr\u00f3tko do Poznania i zbli\u017cy\u0142 si\u0119 do najpot\u0119\u017cniejszego wielkopolskiego rodu magnackiego G\u00f3rk\u00f3w oraz dworu arcybiskupa gnie\u017anie\u0144skiego Jana Latalskiego. W 1532 rozpocz\u0105\u0142 studia na Uniwersytecie w Padwie. Podczas studi\u00f3w rozpocz\u0105\u0142 t\u0142umaczenie dzie\u0142 Galena i Hipokratesa, jeszcze w trakcie studi\u00f3w w 1535 nadano mu godno\u015b\u0107 wicerektora uniwersytetu, a pod koniec tego samego roku, po zdanych egzaminach, uzyska\u0142 tytu\u0142 doktora i profesora nadzwyczajnego medycyny teoretycznej. W 1537 na pro\u015bb\u0119 J. Choje\u0144skiego \u2013 kanclerza Uniwersytetu Krakowskiego wr\u00f3ci\u0142 do Krakowa, gdzie podj\u0105\u0142 wyk\u0142ady, jednak gdy po \u015bmierci kanclerza i zwolnieniu przez to katedry medycyny nie otrzyma\u0142 jej przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Poznania, gdzie zosta\u0142 lekarzem Andrzeja G\u00f3rki. W 1555 w drukarni Oporina, w Bazylei wyda\u0142 wynik 20-letnich bada\u0144: Sphygmicae artis iam mille ducentos annos perditae et desideratae libri V., w kt\u00f3rym wyr\u00f3\u017cni\u0142 podstawowe pi\u0119\u0107 typ\u00f3w t\u0119tna, ich znaczenie diagnostyczne oraz zaznaczy\u0142 wp\u0142yw temperatury i stanu nerwowego na t\u0119tno. Okre\u015blany jako najs\u0142awniejszy w swym czasie lekarz w Europie, kt\u00f3rym Akademia Padewska si\u0119 szczyci\u0142a, \u017ce w niej by\u0142 profesorem publicznym nauki lekarskiej; a Filip II \u2013 kr\u00f3l hiszpa\u0144ski, kilka razy rady jego zasi\u0119ga\u0142.
Zmar\u0142 na d\u017cum\u0119, zaraziwszy si\u0119 ni\u0105 podczas niesienia pomocy ubogiej ludno\u015bci w czasie epidemii. Pochowany w kolegiacie \u015bw. Marii Magdaleny w Poznaniu.<\/p>\n\n\n\n
By\u0142 pionierem fizjopatologii i biochemii w tej klinice. Autor rozpraw o charakterze do\u015bwiadczalno-klinicznym z zakresu przemiany materii i przewodu pokarmowego. W czasie okupacji uczestniczy\u0142 w tajnym nauczaniu medycyny. W 1943 grupa \u017cydowskich lekarzy przekaza\u0142a mu wyniki bada\u0144 nad g\u0142odem prowadzonych w Getcie warszawskim, co umo\u017cliwi\u0142o ich opublikowanie po zako\u0144czeniu wojny.
Cz\u0142onek Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, Polskiej Akademii Umiej\u0119tno\u015bci i Polskiej Akademii Nauk. Redaktorem naczelnym Polskiego Archiwum Medycyny Wewn\u0119trznej (1928\u20131948). Otrzyma\u0142 liczne doktoraty honoris causa m.in. Akademii Medycznej w \u0141odzi (1958) i Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego (1964). By\u0142 autorem przesz\u0142o 200 prac naukowych, szczeg\u00f3lnie z zakresu kardiologii.<\/p>\n\n\n\n